avatar
     
Blogs

Big girl, you are beautiful

'Als de tijd komt dat ik ziek word van de kanker kan ik beter 5 kilo te zwaar zijn'

Ik word op dit moment helemaal knettergek van alle lijners om mij heen. Een nieuwe afvalhype is geboren: Linda de Mol lijnt, dus laten wij dan ook lekker gaan lijnen. Weg met Sonja Bakker of Fajah’s killerbody, als je lijnt met Linda hoor je erbij. Het schrikbarende vind ik dat er ongelofelijk veel mooie vrouwen meedoen die helemaal niet te dik zijn, ze zijn prachtig.

Zelf had ik in de puberteit overgewicht. Door te sporten en minder te eten ben ik afgevallen. Ik volgde geen enkel dieet of slanke receptenboekjes, ik ging normaal eten en drie keer per week sporten. Toen ik geen overgewicht meer had kon ik echter niet meer stoppen met afvallen en ben ik compleet doorgeslagen. Als er een bepaald getal zou staan, dan zou ik gelukkig zijn. Als ik dat doel had behaald stelde ik vervolgens nog een lager gewichtsdoel. Als dat getal er zou staan, dan zou ik gelukkig zijn. Maar welk getal er ook stond, ik was niet gelukkig.

“Ik at eens een broodje shoarma op zaterdagnacht en heb toen tot maandagochtend niets meer gegeten om mezelf te straffen”

Het uitte zich in een gecontroleerd eetpatroon, ik ging mijzelf uithongeren, op nuchtere maag sporten en straffen aan mijzelf opleggen als ik had ‘gezondigd’. Ik at een paar keer per week drie aardappelpannenkoekjes en een groenteburger als avondeten, fricandeau op brood van 18Kcal per plakje. Ik at eens een broodje shoarma op zaterdagnacht en heb toen tot maandagochtend niets meer gegeten om mezelf te straffen.  Het grootste dieptepunt was dat ik op een avond thuis door mijn benen zakte: ik had een vitaminetekort, er was een ‘storing’ tussen mijn hersenen dat werd doorgegeven aan mijn benen. Een tijdje later ging het beter met me en dat zag ik terug op de weegschaal: ik kwam een paar kilo aan. Iets wat ik totaal niet kon hendelen. Ik kocht laxeertabletten en bedacht smoesjes voor mezelf om ze te nemen; het aller aller grootste dieptepunt…

Mijn lieve vriend heeft mij door deze periode heen geholpen. Zo goed, dat ik gelukkig geen professionele hulp hoefde te zoeken of in het ziekenhuis terecht ben gekomen. Een half jaar na deze periode kreeg ik de diagnose buikvlieskanker. In drie maanden tijd verloor ik achttien kilo en had ik amper nog spierkracht. Mijn kuiten waren net zakjes appelmoes, zo slap. Ik moest aankomen, iets waar ik moeite mee had. Dat is iets wat ik mezelf ontzettend kwalijk neem: mijn lichaam had goede voeding en heel wat kilo’s spieren nodig om de oude te worden. Na het eerste weegmoment sinds ik uit het ziekenhuis kwam heb ik besloten om mij niet meer te wegen. Het is maar een getal…  Ik heb mezelf nu al vier jaar niet meer gewogen en het maakt mij gelukkiger.

“Als de tijd komt dat ik ziek word van de kanker, dan kan ik beter vijf kilo te zwaar zijn dan vijf  kilo te licht”

Vandaag de dag heb ik nog steeds mijn momentjes en dipjes. Ik blijf een controlfreak op het gebied van eten en af en toe moet mijn vriend mij even weer met beide beentjes op de grond zetten als hij ziet dat ik weer te veel controle wil hebben over eten. Als ik zeg dat ik weer eens naar de sportschool wil dan gaan bij mijn vriend de nekharen recht overeind staan. Hij moest vijf jaar geleden toezien hoe ik mijn lichaam kapot maakte, dat wil hij nooit meer. Daarbij… als de tijd komt dat ik ziek word van de kanker, dan kan ik beter vijf kilo te zwaar zijn dan vijf  kilo te licht. Ik zou echt willen dat ik mijn controle over eten voor altijd achter mij kon laten, ik wil niet bezig zijn met gewicht, nooit meer.

Wees blij met je lichaam. Lijnen bij zwaar overgewicht is oké, maar ga alsjeblieft niet lijnen om het lijnen. Lijnen om erbij te horen, om te voldoen aan de maatje 38 staandaard. Accepteer je lichaam, heb je lichaam lief, je mag er zijn! Ook als je geen maatje 38 hebt. Geniet van het leven en vier het met taart, wijn, bier of heel veel andere lekkere dingen die vast niet mogen van Linda Lijnt. Het leven is veel te kort om je druk te maken over je gewicht. Ik ben het levende bewijs…