avatar
     
Blogs

Melany (45) kampte 11 jaar met vruchtbaarheidsproblemen

'Ik kon het niet geloven: ik was via de natuurlijke weg zwanger geworden'

Melany (45) heeft een zoontje van drie. Maar voordat haar grote wens om moeder te worden uit kwam kampte ze meer dan elf jaar met vruchtbaarheidsproblemen en onderging ze vruchtbaarheidsbehandelingen in binnen- en buitenland. Nu helpt ze lotgenoten door het taboe op vruchtbaarheidsproblemen te doorbreken en vrouwen bewuster te maken van hoe ze zelf hun vruchtbaarheid kunnen vergroten. 

“Toen ik mijn grote liefde ontmoette was ik 26. Ik zag mezelf al mijn hele leven als moeder; het liefst wilde ik taarten bakken met elf kinderen om me heen. De wens om moeder te worden was een heel groot gedeelte van wie ik was. Ik hou van koken, harmonie en kom zelf uit een groot gezin. Ik heb altijd gedacht: als je met z’n tweeën bent dan ben je geen gezin. Toen mijn man ook aan kinderen toe was, was ik 33 en probeerde ik zwanger te worden, maar het lukte niet.

Uiteindelijk kwamen we terecht in het ziekenhuis. Op het moment dat je het ziekenhuis ingaat omdat niet zwanger raakt moet je jezelf tot de ‘verminderd vruchtbaren’ verklaren. Bij die groep wil je helemaal niet horen. In het ziekenhuis worden er een aantal bloedtesten afgenomen en krijg je een inwendig onderzoek. Wanneer je wel spontaan zwanger bent geraakt word je naar huis gestuurd: probeer het nog maar een jaartje, lukt het dan niet dan krijg je een kijkoperatie. Op basis van bevindingen word je verminderd vruchtbaar verklaard. Ze stelden in ons geval direct voor om IVF te doen. Natuurlijk ga je daar voor want je bent zo groen als gras. Als een arts zegt: stop een wortel in je oor, dan doe je dat ook. Je weet helemaal niet wat je allemaal te wachten staat, je weet niet dat het nog wel eens een fucking lange rocky road kan gaan worden.”

“Het mag niet gebeuren dat ik geen moeder word”

“Na tien jaar was ik nog steeds niet zwanger. Ik deed van alles in die periode en had drukke en spannende banen, maar het waren allemaal alternatieven voor wat er nog niet was: een kindje. Het voelde echt alsof er iets niet af was. Je weet heel goed dat er een einde komt aan je vruchtbare jaren en dat je op een gegeven moment definitief afscheid moet nemen van je kinderwens. Maar ik heb altijd gedacht: het mag niet gebeuren dat ik geen moeder word, dat is niet de bedoeling van mijn leven. Dat is hetgeen wat me op de been heeft gehouden.

We hebben allerlei vruchtbaarheidsbehandelingen gedaan. Zowel in Nederland als in Duitsland: IVF, ICSI, Assisted Hatching, kijkoperaties, zelfs hersteloperaties die achteraf niet nodig bleken. En dan nog Osteopathie, Kinesiologie en Chinese geneeskunde zoals acupunctuur, homeopathie, orthomoleculaire en natuurkundig geneeskunde. Je opties worden steeds kleiner, want op een gegeven moment is het geld er ook niet meer. Ik was na tien jaar zo depressief, het enige wat ik wilde was rust. Soms reed ik in de auto en dacht ik: ik doe mijn stuur even naar rechts, dan is het voorbij. Dan is de leegte weg.

Tijdens de pogingen zwanger worden heb ik altijd openlijk over mijn kinderwens en vruchtbaarheidsproblemen gesproken. Ik merkte dat anderen zich daar soms ongemakkelijk bij voelden; het was toch mijn ‘probleem’ en niet dan van hen. Het heeft me vriendschappen en een baan gekost. Toch ben ik er altijd open over gebleven.”

“Zwanger worden is nog maar een klein onderdeel: zwanger blijven is veel moeilijker”

“Na de laatste poging in 2012 raakte ik eindelijk zwanger. Ik had veel bloedverlies en veel pijn, maar ik was zwanger en op de echo’s zag het er allemaal goed uit. Op een ochtend verloor ik vruchtwater en bleek ik een streptokok bacterie (1 op de 5 vrouwen is drager van deze bacterie!) te hebben die voor een infectie had gezorgd. Ik verloor het kindje met vijftien weken. Het was een klein mensje, met alles erop en eraan, we noemden hem Saul. Dit maakte mij pijnlijk duidelijk dat zwanger worden nog maar een heel klein onderdeel is: zwanger blijven is veel moeilijker.

Na het verlies van Saul zei mijn man tegen me: “Melany, we gaan hier niet mee stoppen, maar we gaan onze focus verleggen. We gaan ons volledig focussen op onszelf, want we zitten er zowel lichamelijk als geestelijk helemaal doorheen. We moeten fysiek én mentaal gezond worden.” En dat hebben we gedaan. We hebben onze leefstijl onder de loep genomen. Ik wist: ik geef mezelf deze kans anders gooi ik dat stuur echt een keer om.”

“Ik kon het niet geloven: ik was na elf jaar via de natuurlijke weg zwanger geworden”

“Ik stopte met het eten van onder andere suiker, zuivel en E-nummers en ging meer bewegen. Ik leefde volgens de Paleo lijfstijl: je moet eten wat je nodig hebt. Er ging een knop in mijn hoofd om: voeding is om je aan de gang te houden, niet om jezelf mee op te vullen. Ik werd slanker en het meest opmerkelijke was dat binnen vier maanden mijn depressie helemaal weg was. Van een suïcidaal iemand veranderde ik in een levenslustig persoon. Twee huidziektes die ik had verdwenen en ook andere lichamelijke klachten waren weg. Ik was 42 maar voelde me fitter dan toen ik 25 was. Op een dag zei mijn lief: “volgens mij ben je al lang niet ongesteld geweest.” Ik deed een test en was zwanger. Ik kon het niet geloven: ik was na elf jaar via de natuurlijke weg zwanger geworden. Ik was de hele zwangerschap bang om het kindje te verliezen, maar de zwangerschap verliep goed. Negen maanden later werd ik de trotse moeder van onze zoon Melle.

Jaren geleden heb ik een Facebookgroep opgericht die gaat over het zelf verbeteren van je vruchtbaarheid. Deze groep is de grootste en enige op Facebook op dit vlak. De kennis over vruchtbaarheid wordt onderschat, zo slikt bijvoorbeeld 20% van de vrouwen geen foliumzuur en weten de meeste vrouwen niet dat de pil wel zo uit je systeem is maar dat het wel een jaar kan duren voor je hormoonhuishouding weer in orde is. Uiteindelijk kan het dus rustig twee jaar duren voordat je zwanger wordt, terwijl veel vrouwen na één jaar al worden doorverwezen en behandeld.

Veel vrouwen wilden geen lid worden omdat de groep niet geheim was. Ze wilden niet dat anderen op de hoogte waren van hun kinderwens en vruchtbaarheidsproblemen. Ze onthielden zichzelf van oplossingen en antwoorden op de allerbelangrijkste vraag: wat kan ik zelf doen om mijn vruchtbaarheid te vergroten? Dat irriteerde me. Waarom moeten vrouwen die al in zo’n zwaar traject zitten ook nog rekening houden met wat anderen daarvan vinden? Ik ben gaan zoeken naar bloggers die openlijk over hun kinderwens schrijven. Ik wilde deze verhalen graag bundelen en dat heb ik gedaan: zo is Kinderwensbloggers opgericht.”

“Eén van mijn doelen is om de weg taboeloos, korter en eenvoudiger maken voor lotgenoten”

“Inmiddels is Kinderwensbloggers een platform geworden met meer dan 10.000 bezoekers per maand. Eén ding weet ik zeker, je moet erover blijven praten zo lang alle partijen daar behoefte aan hebben. Het is net als met de dood, wie heeft er nou zin in om daarover te praten? Sommige mensen denken zelfs dat de dood besmettelijk is. Dat maakt het taboe. Taboes verbreken doe je door dingen langzaam in te masseren, niet door te schreeuwen of te zeuren. Dan wordt het irritant.

Praten over vruchtbaarheidsproblemen of het op een andere manier vervullen van de kinderwens moet worden als praten over het dragen van een bril. Je vraagt gewoon of iemand plus of min heeft qua sterkte. Daar wil ik naar toe. En daar zijn we nog lang niet, het laatste etentje met lotgenoten werden we geïrriteerd aangekeken omdat wij openlijk spraken over onze gevoelens, medicatie en behandelingen.

Ik wil de weg taboeloos, korter en eenvoudiger maken voor lotgenoten, op een positieve, oplossingsgerichte en informatieve manier. Door zoveel mogelijk kennis en informatie over vruchtbaarheid te delen op Kinderwensbloggers. Zonder voorbij te gaan aan de ellende, drama zonder drama. Dat doe ik door in gesprek te zijn met lotgenoten, alle kanalen die ik kan vinden in te zetten, te verbinden en uit te bouwen. Bruggen bouwen. Eén op één, in groepsverband, waar er behoefte is en wat ten goede komt van deze doelgroep of hun behandelaars.”

Wil je voor mensen met een kinderwens (die niet meteen uitkomt) iets betekenen? De blogs op Kinderwensbloggers zorgen ervoor dat het taboe wordt doorbroken en kennis en ervaring worden doorgegeven. Daarnaast realiseert Melany projecten zoals de “Dam tot Dam by Night” waarmee geld wordt ingezameld voor initiatieven en behoeften van lotgenoten.

FOTO MELANY: ASTRID VOLTEN