avatar
     
Blogs

Tinderdate nummer twee

'Als noob begrijp ik echt nog helemaal niks van het fenomeen daten'

Tags: , ,

Na het debacle met de Australiër moet ik met frisse tegenzin weer aan de slag. Want als er iets is dat ik aan mijn eerste date heb overgehouden, naast een onbehagelijk gevoel, is dat ik echt niet gemaakt ben om te daten. Werk aan de winkel dus!

Het enige voordeel aan virtueel daten is dat je het werkelijk overal kan doen. Dus ook terwijl ik op mijn oldschool hometrainer zit te zweten. Op de beat van de muziek begint mijn duim weer fanatiek naar links te swipen, maar al snel stop ik: een hottie! D. is qua uiterlijk helemaal mijn type, althans dat denk ik, want vooralsnog heeft mijn ‘type’ het nog nooit gewonnen van de realiteit. Afijn: een rauw gezicht, goede baard, mooie ogen. Een klein nadeel: hij is pak hem beet zes centimeter kleiner dan ik. Normaalgesproken is dat voor mij echt een reden om meteen op het grote zwarte kruis te drukken, maar D. zegt dat ik dan maar moet bukken. Hij windt er geen doekjes om.

“Als noob begrijp ik echt nog helemaal niks van het fenomeen daten, dus ik houd mijn jas aan, geef hem een tour en bonjour hem weer naar buiten”

De date is gepland en hij komt mij thuis ophalen. Ik heb gereserveerd bij mijn favoriete restaurant. Iets wat ik nu nooit meer zal doen; uit eten op een eerste date. Ik ben zo zenuwachtig dat ik uit paniek kaarsvet van de tafel ga schrapen. Wat bezielt mij echt? Als het etentje erop zit we lopen rustig terug. Als we voor mijn huis staan vraagt hij of het allemaal van mij is. Ik vraag hem nog even naar binnen zodat hij het kan zien. Maar geen enkele man komt toch even mee naar boven om te kijken hoe mijn planten er bij hangen? Als noob begrijp ik echt nog helemaal niks van het fenomeen daten, dus ik houd mijn jas aan, geef hem een tour en bonjour hem weer naar buiten.  Beneden staan we nog eventjes te kletsen en dan komt dat verdomd moeilijke moment: afscheid nemen. Wat doe je dan? Een kus? Een knuffel? Ik ben onwijs verkouden dus ik voel niet bepaald de behoefte om even flink speeksel uit te wisselen. Ik kan niet eens door mijn eigen neus ademen. Het blijft bij een knuffel en kus op de wang.

Twee dagen later stap ik op het vliegtuig om een paar dagen in Portugal te vertoeven. Als ik daar ben appt hij mij of ik zin heb om af te spreken als ik weer terug ben. Dat wil ik natuurlijk wel, de eerste date ging immers niet helemaal van een leien dakje.  Maar D. zegt een dag van tevoren af. Het contact met mij vindt hij leuk, maar de date zelf was anders. Ik voel dat ik de behoefte voel om mij te verdedigen, maar daar los ik helemaal niks mee op.

De volgende dag eet ik bij vrienden en ik leg hen uit wat er is gebeurd. Zij verklaren mij voor gek dat ik niet begrijp dat het uitnodigen van iemand in je huis, een regelrechte uitnodiging is naar je bed. Hoe dan? Ben ik zo naïef?