avatar
     
Stories

Meriam’s zoontje (3) overleed aan hersenvliesontsteking

'Hersenvliesontsteking is een wolf in schaapskleren'

Meriam (54) is moeder van drie zonen. Op een dinsdag in 2001 wordt ze gebeld door de peuterspeelzaal omdat haar jongste zoontje Fabian van 3,5 jaar koorts heeft, dus haalt ze hem op. Fabian is erg ziek maar drinkt gelukkig goed. Na een slapeloze nacht belt Meriam ’s ochtends de huisarts. Fabian ligt te kreunen, is slecht aanspreekbaar en erg onrustig. Diezelfde dag overlijdt Fabian in het ziekenhuis aan hersenvliesontsteking. Hij is dan nog geen 24 uur ziek geweest.

Zestien jaar na het overlijden van Fabian spreek ik Meriam over de periode voor en na de dood van haar zoon. We hebben een mooi en ingrijpend gesprek. Hoe is het om je kind te verliezen? En hoe ga je verder met je leven? Meriam: “De dood van je kind slijt niet: het wordt niet dunner. De dikte blijft altijd hetzelfde. De tijd doet wel goed. Je leert er mee leven. Maar je draagt het als een hemd op je lijf; je draagt het altijd met je mee. Het verliezen van je kind is niet iets wat je verwerkt.”

“Fabian was onze jongste zoon. Toen hij dood ging was mijn oudste zoon 8 jaar en mijn middelste zoon 6 jaar. We hadden een druk leven. Mijn man werkte fulltime, ik werkte 16 uur per week en was veel bij de kinderen. Het weekend voor Fabian’s overlijden was hij met mijn man André en zijn twee broers mee op scoutingkamp. Hij had dat weekend slecht geslapen en zat onder de muggenbulten. Maandagochtend wilde hij niet naar de peuterspeelzaal, dus bleef hij thuis. Dinsdagochtend wilde hij wel, maar om 11 uur ging de telefoon en belde zijn juf me op dat hij ziek was. Fabian had al een keer longontsteking gehad en als kleintje wel eens koortsstuipen. Ik was van hem gewend dat hij heftig kon reageren als hij ziek was. Ik kan me herinneren dat het ook nu allemaal erg moeizaam ging. Hij wilde niet lopen en hij had koorts. Ik maakte me op dat moment geen zorgen, ik heb hem zo snel mogelijk thuis in bed gelegd.”

“Achteraf weet ik dat ik een lijkvlek in zijn gezicht zag. Die gedachte heb ik op dat moment meteen verdrongen.”

“Die middag gaf hij over en had hij flinke koorts: 40,7. Ik heb me op dat moment niet goed gerealiseerd hoe ongewoon dat is. We hebben wat aangesukkeld die dag en in overleg met de huisarts extra paracetamol gegeven. ’s Avonds was zijn koorts gezakt naar 38 graden. Hij had twee flesjes water gedronken en ontlasting gehad. Met mijn verleden als ziekenverzorgende wist ik dat dat de belangrijkste dingen zijn. De nacht was moeizaam. Ik sliep naast Fabian en hij sliep amper; hij was erg onrustig. Hij had geen koorts (koortscentrum blijkt te kunnen uitvallen) en om vijf uur is mijn man bij Fabian gaan liggen zodat ik nog wat uurtjes slaap kon pakken. Wat ik zag toen ik de om zeven uur de slaapkamer inkwam was vreselijk. Ik zag een héél ziek kind. Achteraf weet ik dat ik een lijkvlek in zijn gezicht zag. Die gedachte heb ik op dat moment meteen verdrongen.

We hebben meteen de huisartsenpost gebeld. Onze huisarts werd direct ingelicht. Zij kwam binnen enkele minuten. Zij zei dat we direct naar het ziekenhuis moesten gaan. Fabian had allemaal vlekjes op zijn beentjes en dat was geen goed teken. Ik had op dat moment nog geen idee wat er met hem aan de hand was. Toen ik de vlekjes op zijn benen zag herinnerde ik me dat ik ze ook op zijn rugje had gezien toen ik hem die avond hielp met afvegen op de wc. Nu kan ik zeggen dat ik die vlekjes onderkend heb. Als ik toen had geweten dat die vlekjes kunnen duiden op hersenvliesontsteking, had ik direct de huisartsenpost gebeld.”

 “Ik zei: Fabian, je moet beter worden want anders zal ik je nooit zien huppelen”

“We hadden geen tijd om op een ambulance te wachten en moesten zelf met Fabian in de auto naar het ziekenhuis. Ik ben naar de buurvrouw gerend om te vragen of ze voor onze twee andere twee jongens kon zorgen en we zijn in de auto gesprongen. Op de Eerste Hulp gaven ze hem zuurstof en antibiotica. De arts schijnt tegen mijn man te hebben gezegd: ‘hij heeft een hersenvliesontsteking’. Ze deden er alles aan om Fabian er bovenop te krijgen. Fabian had een zuurstofmasker op en de zuster kneep in zijn vinger om bloed te krijgen. En dat lukte niet. De arts zei tegen me: ‘hij blijft de komende 24 uur kritiek’.

Fabian bleek ook bloedvergiftiging te hebben. Ik ben in een apart kamertje gaan zitten. Ik kon het niet aanzien. Ik ben bekend met meditatie en doorademen dus ben met mijn handen voor mijn ogen gaan zitten. Ik moest kracht verzamelen. Ik dacht: hij moet hier in het ziekenhuis blijven en dat gaat veel energie kosten. Ik kreeg het beeld dat hij voor mij uit huppelde in een blauw broekje. Ik zei: Fabian, je moet beter worden want anders zal ik je nooit zien huppelen.”

“Ik moest alvast in de ambulance gaan zitten.  Ik zat maar te wachten…  Maar Fabian kwam maar niet”

“Je hoofd komt vol met watten. André kwam binnen en zei: het gaat niet goed met hem. Ze gaan een canule inbrengen. De hoofdarts kwam binnen, keek over zijn bril heen en zei: hij gaat naar het Sophia ziekenhuis want er is hier geen plek op de IC.’ Er werd een ambulance voorgereden, ik zat inmiddels in de gang en ik hoorde de ambulancebroeders tegen elkaar zeggen: ‘die nemen we niet mee want die is helemaal grauw. Het enige wat ik dacht was: neem hem mee, doe wat. Doe alles wat je kan. Ze gingen de weg afzetten met motoragenten. Ik moest alvast in de ambulance gaan zitten. André moest vooruit rijden in onze auto. Ik zat maar te wachten…  Maar Fabian kwam maar niet. Ik zag André terug rennen, hij had gewacht op de ambulance.

Ze hadden Fabian een injectie in zijn hartspier gegeven maar niets hielp meer. Alles zakte weg, zijn hartfunctie was weg. Een flat tire. Fabian was op de Eerste Hulp overleden. Ik was helemaal verdoofd. Zullen we hem naar een kamertje brengen? werd me gevraagd. Hij werd naar een kamertje gebracht. En dan kom je in een hele verschrikkelijke wereld terecht… “Wilt u in contact komen met een begrafenisondernemer?” vroeg de verpleegster. Ik heb een vriendin gebeld en ingesproken dat er iets heel ergs was gebeurd. Toen heb ik hem opgetild. Hij voelde loodzwaar omdat hij niet meegaf. Ik heb de zusters gevraagd of ze goed voor hem wilden zorgen. Toen moesten we naar school om onze andere kinderen Ruben en Norbert te vertellen dat hun broertje overleden was.”

“Toen we na de begrafenis naar huis liepen dacht ik vlak voor het oversteken van een weg: waar is Fabian? We moeten hem bij zijn hand pakken”

“De dagen erna waren heel onwerkelijk. André en ik zijn beide op jonge leeftijd onze ouders verloren dus wisten wel: de telefoon zal vaak gaan. Aan het einde van de middag werd Fabian thuis gebracht. Hij lag in een lijkzak met een matje om zijn hoofd. ‘Aan welke kant wilt u het hoofd hebben?’ werd me gevraagd. Hij werd op een koelmachine gelegd en wij moesten zijn begrafenis regelen.

Na de begrafenis moesten we verder met ons leven. Het was heel moeilijk. Toen we na de begrafenis naar huis liepen dacht ik vlak voor het oversteken van een weg: waar is Fabian? We moeten hem bij zijn hand pakken. Maar hij was er niet. Die eerste weken staat je hart zo vaak stil. Ook had ik ineens heel veel tijd over. Een kindje van drie jaar is nog zo op mama gericht. We brachten zoveel tijd samen door als zijn grote broers op school waren. Het was heel onwennig. De eerste keer naar de supermarkt, de eerste keer weer naar het schoolplein. Het lijkt wel alsof alles er anders uitziet. Ik voelde me er niet meer thuis. Iedereen keek me aan. De kindjes die bij Fabian op de peuterspeelzaal zaten hadden tabletjes moeten slikken omdat Fabian besmettelijk is geweest. Ik was het schrikbeeld van het dorp geworden.”

 “Het klinkt raar maar Fabians dood heeft me inmiddels verrijkt als mens”

“Er waren mensen die anders tegen me deden. Er was een moeder op school die beweerde dat dit haar zelf nooit zou overkomen. Dat maakte me boos en verdrietig. Ik heb haar gezegd dat dat soort gedachtes een schijnveiligheid zijn. En dat het iedereen kan overkomen. Er was een juf op zwemles die deed alsof ze me niet zag toen ik onze oudste zoon voor het eerst weer bracht. Een moeder op de scouting zei: ‘Jullie moeten wel weer leuke dingen gaan doen hoor!’ Ik voelde me het beste bij moeders die gewoon tegen me deden, dan was er in elk geval nog iets vertrouwd.

Fabian is zo plotseling overleden en ik had al snel in de gaten dat ik niet bij de buurvrouw, de moeders op school of mijn eigen vriendinnen moest zijn voor het echte invoelen. Ook al probeerden zij mij nog zo goed te begrijpen. Ik ben op zoek gegaan naar hulp en zo kwam ik terecht bij Ouders Overleden Kind (OOK): een lotgenotenvereniging. De eerste twee jaar na Fabians dood was ik niet mezelf. Ik ben iemand die heftig kan reageren, maar dat was ik helemaal kwijt. Ik kon niet meer boos zijn. Het klinkt raar maar Fabians dood heeft me inmiddels verrijkt als mens. Ik ben bijvoorbeeld veel minder bang in vreemde situaties. Als er nu iets nieuws of spannends op mijn pad komt denk ik: ik heb wel voor hetere vuren gestaan.”

“Je kind verliezen: het kan iedereen overkomen”

“Zes weken na Fabians dood heb ik gehoord dat de artsen hem zes keer hebben gereanimeerd. Ik heb ondanks het immense verdriet en missen er altijd wel vrede mee gehad dat hij dood is. Ik heb het kunnen aanvaarden. Na zijn dood heb ik veel aan zelfontwikkeling gedaan en ik geloof er in dat als mensen eenmaal aan de ‘overzijde’ zijn, je niet aan ze moet gaat trekken. Toen ik Fabian in het ziekenhuis in dat kamertje zag liggen heb ik ook gedacht: als je het niet kan, dan hoeft het niet. Toen ik alleen in het kamertje zat terwijl de artsen met Fabian bezig waren en ik het beeld zag dat hij voor mij uit huppelde in zijn blauwe broekje, heeft mij later doen beseffen dat ik hem op dat moment heb losgelaten. Ik heb veel steun aan dit beeld, want hij ging opgetogen naar het Licht.

Als je in je omgeving te maken krijgt met een ouder die een kind verliest zou ik je willen zeggen: geef de moeder de ruimte te zijn wie ze is op dat moment. Heb geen oordeel over de situatie. Dat er moeders zijn die tegen mij of tegen elkaar hebben gezegd: ‘dat zou mij nooit overkomen’ kan ik nog steeds niet begrijpen. Je kind verliezen: het kan iedereen overkomen.

En wat ik alle ouders in de hele wereld zo graag wil vertellen is: let op vlekjes als je kind ziek is. De vlekjes die ontstaan noemen ze ook wel blauwe mazelen: het zijn vrij grote blauwe plekjes. Ik heb ze met mijn eigen ogen gezien maar heb er niets mee gedaan. Ik weet niet of Fabian nog had geleefd als ik bij het zien van de vlekjes direct de dokter had gebeld. En dat zal ik nooit weten. Maar let er alsjeblieft op. Hersenvliesontsteking is een wolf in schaapskleren.”

De laatste foto van Fabian

Fabian twee jaar oud

 

Meriam, moeder van Ruben, Norbert en Fabian 

Wil je reageren op dit artikel of een mail sturen naar Meriam? Ons e-mailadres is [email protected]