avatar
     
Blogs

‘Toen jij werd geboren zat je een beetje klem…’

De reacties op het verhaal over PTSS na een bevalling

Gisterochtend stond ik aan de deur van een buurvrouw om haar pasgeboren baby te bewonderen. “Is het goed gegaan?” vroeg ik. “Ja, heel goed”, zei ze. Ze had een fijne bevalling gehad en kon na de bevalling douchen en zelfs gewoon lopen. Ze vertelde me dat ze de pijn voelde en zichzelf afvroeg: heb ik dit echt twee keer eerder meegemaakt?! Toen vertelde ze me dat ze mijn stuk had gelezen over de traumatische bevalling. Ze zei: “Ik vond het ook echt wel heel heftig, maar toen ze eruit kwam werd ze gewoon op mijn borst gelegd. Het idee dat je baby ook meteen kan worden meegenomen en dat je niet weet of ze leeft”, wat lijkt me dat vreselijk. “Dat was het” zei ik.

Iedere keer dat ik met iemand een normaal gesprek voer over bevallen besef ik me hoe blij ik daar mee ben. Dat ik niet met een smoes hoef weg te komen. Dat ik niet meer kotsmisselijk mijn auto aan de kant van de weg hoef te zetten. Dat ik niet meer in totale paniek wegrij van iemand die iets over bevallen en baby’s heeft gezegd. Geen tranen meer. Geen flitsen op mijn netvlies. Geen schreeuwde mensen in witte pakken in mijn hoofd. Geen beelden van witte lakens met bloedspetters. Ik had het allemaal. Soms meerdere keren per week. En nu kan ik genieten van het beeld van een heel klein baby’tje en naar het verhaal van een ander luisteren zonder het ook maar enigszins op mezelf te betrekken. Het is zo fijn. Het voelt zoveel lichter.

De wetenschap dat er straks  een paar vrouwen van het ongelofelijk zware gevoel dat ze met zich meedragen af zijn stemt me zo ontzettend gelukkig.

De reacties op mijn bevallingsverhaal waren overweldigend. Hoewel ik het spannend vond om mijn persoonlijke verhaal te delen, ben ik blij dat ik het heb gedaan. Al is het maar voor de vrouwen die me mailden dat ze precies hetzelfde voelden en me bedankten, omdat ze nu zeker wisten dat ze écht hulp moesten gaan zoeken. Ik heb de hele avond achter de mail gezeten om vragen te beantwoorden en de wetenschap dat er straks misschien een paar vrouwen van het ongelofelijk zware gevoel dat ze met zich meedragen af zijn stemt me zo ontzettend gelukkig.

De vragen die we binnenkregen na het plaatsen van het artikel liepen enorm uiteen. Er was een moeder die schreef dat ze na vier jaar nog steeds dezelfde gevoelens en gedachtes heeft als die ik omschreef en dat ze maar aan het wachten was tot het over zou gaan en ze weer eens een nacht zou kunnen doorslapen. Ook kregen we mails binnen van moeders die ook te maken hadden gehad met een schouderdystocie en erbse parese en voor wie het was alsof ze hun eigen verhaal lazen. Er was een jonge moeder die hetzelfde voelde en niet kon begrijpen dat ik überhaupt nog een keer zwanger was geraakt; dat zou haar nooit meer gebeuren en dat had ze haar zoontje ook verteld. En er was iemand die schreef dat ze het gevoel had dat haar traumatische bevalling tussen haar en haar dochtertje van zes instond.

“Bevallen is heel vermoeiend en heel pijnlijk, maar we hebben het samen supergoed gedaan”

Mijn dochtertje, op dat moment drie jaar, stelde me dagelijks tientallen vragen over de zwangerschap en de aankomende bevalling van haar zusje. “Hoe kan die er dan uitkomen mama?” “Doet dat pijn?” “Waar ben ik dan?” “Moet dat altijd in het ziekenhuis?” We gingen vaak samen in bad. Op een dag zei ze: “Ik wou dat er een deurtje in je buik zat en dat ik er nog even in kon zitten. Want het was daar zo fijn.” “Echt?” vroeg ik. “Ja” zei ze. “Hoe was het dan?” vroeg ik. “Roze” zei ze. “En warm”. De zwangerschap vorderde en mijn dochter wilde haar eigen babyfoto’s zien. Ik wist niet wat ik haar wel en niet moest vertellen.

Mijn therapeut was ervan overtuigd dat ik haar voor de daadwerkelijke bevalling een keertje mee moest nemen naar het Wilhelmina Kinder Ziekenhuis, zodat we er samen al eens geweest waren voordat ze er voor het eerst weer zou komen. Dat hebben we gedaan. Ze vertelde me ook dat zij erin gelooft dat het goed is voor kinderen om te weten hoe ze ter wereld zijn gekomen. Toen ik wist dat mijn tweede bevalling een keizersnede zou worden heb ik dat aan mijn dochter verteld. Ik heb gezegd dat de dokters op de echo hadden gezien dat de baby groot is en dat ze niet zo goed door mijn bekken past, dus dat ze haar voor de zekerheid uit mijn buik halen. “Jij was ook groot”, zei ik. “En toen je eruit kwam, zat je een beetje klem. En daarom had je hoofdpijn toen je was geboren”, vertelde ik haar. Het was een heel normaal gesprek. Ze wilde de foto’s zien en ik liet ze aan haar zien. Allemaal. Ook die van haar blauwe gezichtje en ook de foto waarop ze een omaatje van 83 leek. “Zo, ik was daar wel moe he?” zei ze. “Bevallen is heel vermoeiend en heel pijnlijk”, zei ik. “Maar we hebben het samen supergoed gedaan.”

Het onderwerp bevallen is hier in huis niet meer beladen

Toen in augustus 2015 onze tweede dochter werd geboren, was mijn oudste dochter volledig op de hoogte van de keizersnede en hoe dat in zijn werk zou gaan. Toen ze haar roze zusje zag was ze heel erg blij en hoor ik haar wel eens zeggen: “De dokters hebben mama geholpen toen jij werd geboren want we wilden niet dat jij hoofdpijn kreeg!” Het hele onderwerp is hier in huis niet meer beladen. Nog steeds zijn er wel eens mensen die het niet begrijpen dat ik een driejarige op de hoogte heb gebracht van de wijze waarop ze ter wereld is gekomen, maar ik heb er nooit spijt van gehad. Ik had haar niet met al haar vragen in haar hoofd achter kunnen laten. Als volwassenen beleven we de dingen zo anders dan kinderen dat doen, we mogen de heftigheid die we als volwassenen voelen en beleven niet bij onze kinderen neerleggen en dat zou ik wel doen als ik haar angstvallig weg zou houden bij het verhaal van haar afschuwelijke bevalling en de foto’s die ik zelf jarenlang niet kon bekijken.

Laatst hielp ze me met koken. Ze sneed de champignons voor op de pizza die we gingen maken en ze snoepte van de mozzarella. Ik halveerde tomaatjes. “We kunnen goed samenwerken Poppy” zei ik. “Dat vind ik ook mama” zei ze. “Net als toen ik werd geboren, toen hebben we het samen ook zo goed gedaan”.

Omdat we veel vragen binnen hebben gekregen over de therapie EMDR hebben we besloten hier binnenkort een uitgebreid stuk over te plaatsen. In dit stuk geven we antwoord op al jullie vragen.
Heb jij vragen over EMDR? Mail ze ons: [email protected]