Health

ADHD is volgens onderzoekers een hersenziekte

Vind ik dit goed nieuws of niet?

Vanochtend kwam het nieuws dat ADHD volgens onderzoekers een hersenziekte is via meerdere kanalen naar me toe. Op de nieuwssite die ik elke ochtend check, via vriendinnen die het naar me appten en via een Facebookgroep waar ik lid van ben. Ik las het en wist niet wat ik voelde. Is dit goed nieuws, een soort erkenning? Wat betekent dit voor mij en mijn dochters? Twee dochters hebben AD(H)D. Vaak levert ze dat in het dagelijkse leven problemen op. Chaos in hun hoofd brengt ze regelmatig in lastige posities, ieder op hun eigen manier. Het zijn lieve, creatieve en originele meiden. Beiden hebben hun talenten op verschillende vlakken. Helpt het ze als ze horen dat hun conditie, aandoening, stoornis of extraatje een hersenziekte is? Misschien verzekeringstechnisch?

Ik besluit het mijn elfjarige niet te vertellen. Een ziekte klinkt zo negatief. Mijn 21-jarige zal het zelf wel lezen en doet er het hare mee. Zij kiest sowieso heel moedig haar eigen pad en dat houdt ook in dat ze geen medicatie neemt. Dat is haar goed recht. Middelste neemt wel medicijnen en dat helpt haar. Betere concentratie, minder conflicten en meer rust in haar lieve hoofd. De medicijnen behoeden haar echter niet altijd voor moeilijke situaties waar ze bijna dagelijks tegenaan loopt. En wij als familie lopen met haar mee.

Het gaat niet alleen om drukke kinderen die ‘allemaal maar een label opgeplakt krijgen’

Toch ben ik terughoudend over het delen van informatie over ADHD, merk ik. Er bestaat nog zoveel onbegrip. Het gaat niet alleen om drukke kinderen die ‘allemaal maar een label opgeplakt krijgen’. Het is zoveel complexer. Bij de mensen om me heen kies ik zorgvuldig uit tegen wie ik wat zeg. Zelfs in het onderwijs stuit ik op veel onbegrip. Geen onwil, dat zeker niet, maar wel onbekendheid. Op een familiereunie met nichten en neven, we hadden elkaar jaren niet gezien, kwamen we erachter dat veel van onze kinderen AD(H)D hebben. We gingen los over medicijnen en de erfelijke component. Dit was natuurlijk geen toeval. Hoe hilarisch en ook een feest der herkenning.

Laatst surfde ik op de website voor ouders van kinderen met ADHD. Er was een vacature voor een voorlichter op vrijwillige basis. Ik heb daarvoor gestudeerd en voelde me aangesproken. Heel graag draag ik mijn steentje bij aan de bekendheid, praat ik over valkuilen en hulpmiddelen die kunnen helpen. Na mijn aanmelding heb ik jammergenoeg niets gehoord van de vereniging. Nu kies ik dit podium en hoop dat dit blog iets kan bijdragen aan het begrip. Is het nieuwsbericht toch ergens goed voor!

Voor Santé schreef Marie-Anne een blog over het taboe op ADHD. Dit artikel lees je hier