avatar
     
Blogs

Valentijn

'Valentijnsdag en ik hebben geen succesvol track record'

Valentijnsdag en ik hebben geen succesvol track record. Eigenlijk is de opbouw naar deze dag de afgelopen jaren redelijk voorspelbaar geworden. Half januari, het moment waarop de eerste reclames voor Valentijn uit het niets verschijnen, zeggen mijn vriend en ik tegen elkaar dat Valentijnsdag een door de bloemenbranche verzonnen feestdag is waar wij niets- maar dan ook- niets mee gaan doen. Dat het mega hypocriet is om elkaar gedwongen cadeaus te gaan geven en lief tegen elkaar te doen. Aangezien wij toch veel van elkaar houden en elke dag lief voor elkaar zijn. We zijn het hier op dat moment roerend met elkaar over eens en bezegelen dit feit net niet met een rochel en een ferme handdruk. Maar eind januari, wanneer de mailings van grote winkelketens met mooie cadeaus mijn mailbox binnenstromen, slaat de twijfel toe. Hmm.. die schoenen zouden hem eigenlijk wel leuk staan? En ik wil stiekem ook wel een nieuw luchtje…

“Vind je dat nou niet lastig, dat gebrek aan romantiek in jullie relatie?”

Begin februari, na een aantal telefoongesprekken met vriendinnen wordt dit gevoel aangewakkerd: vriendin 1 vertelt dat ze haar vriend zal verrassen door die avond een kinky lingeriesetje aan te trekken, vriendin 2 is een gedicht voor haar lief aan het schrijven en vriendin 3 heeft een weekendje weg in de planning. En ik krijg dus de vraag: “En jullie, wat gaan jullie doen?” “Ehhh…niets…” Het blijft dan even stil aan de andere kant van de lijn met daarna reacties variërend van “Good for you! Jullie hebben dat ook helemaal niet nodig!” tot aan “Vind je dat nou niet lastig, dat gebrek aan romantiek in jullie relatie?” Normaliter vind ik elke reden voor een feestje en cadeautje er één, maar heeft mijn vriend stiekem niet gelijk? Is Valentijnsdag geen onzindag verzonnen door kapitalisten die hun sales een extra boost willen geven? Maar aan de andere kant, is dat met Kerst en Sinterklaas niet precies hetzelfde?

Het gaat dus malen in mijn hoofd en dus zeg ik, zo nonchalant mogelijk (gewoon tijdens een RTL-Boulevard-bord-op-schoot-moment): “Schatje…, misschien is het toch wel leuk als we iets van een kaart doen ofzo de veertiende?” Hij slaakt dan een diepe zucht gevolgd door een eye roll en zegt dat we het hier al over hebben gehad, en dat we niets zouden doen. En met de zin “Na een week ligt die romantische kaart toch weer in de prullenbak” is het onderwerp wat hem betreft afgesloten.

Aangezien alle leuke plekken al vol zitten eindigen wij door mijn last minute gedachtegang elk jaar bij een ‘net-nietje’

Twee dagen voor Valentijn zit ik onrustig op de bank op mijn iPad te niksen en besluit ik koppig toch maar een heel romantisch restaurant te googelen en te reserveren. Dat vindt hij vast leuk niet waar? Hij is tenslotte gek op eten en goede wijn, dus wat maakt het dan uit dan het toevallig Valentijnsdag is op de dag dat wij uit eten gaan? Aangezien alle leuke plekken al vol zitten eindigen wij door mijn last minute gedachtegang elk jaar bij een ‘net-nietje’. Het ene jaar waren wij bijvoorbeeld de enige gasten in het restaurant (een prestatie op Valentijnsdag op zich). Het andere jaar werden er vier hotelovernachtingen verloot (onder de vijf tafels) en waren wij de enige tafel die geen overnachting won, en ga zo maar door.

Na het plaatsen van de reservering, van waarschijnlijk weer een misser, bestel ik tóch ook maar een lingeriesetje voor mijzelf en oh ja, een cadeautje voor mijn vriend online. Dit cadeautje komt dan op de 13e binnen waarop mijn vriend zegt: “Eef er is iets voor je bezorgd”. En ik hem blozend aankijk, waarop hij zegt: “Nee Eef, verdomme we zouden niets aan Valentijn doen!” Dit dwingt hem om, meestal dezelfde avond, naar een AKO te rijden om de laatste left over lelijkste Valentijnskaart te kopen en (als er nog iets open is) een net-niet-cadeau voor mij.

Op het werk wordt mijn lingeriesetje wat natuurlijk voor geen meter zit, maar waar ik me toch maar inworstel op de WC want het is rood en dat is romantisch

Op Valentijnsdag zelf verwacht ik natuurlijk een ei in de vorm van een hartje als ontbijt, maar in de praktijk zijn wij geen ochtendmensen en hebben we haast om op tijd op kantoor te komen. Waar dan een lingeriesetje voor me wordt bezorgd wat natuurlijk voor geen meter zit, maar waar ik me toch maar inworstel op de WC want het is rood en dat is romantisch. Collega’s krijgen bloemen op werk bezorgd, maar verder is het de drukste dag van de afgelopen vijf jaar en daarom arriveer ik altijd te laat en totaal uitgeblust in het net-niet-restaurant. En dan ligt het cadeau nog thuis…

Afijn; Om deze ramp dit jaar te voorkomen heb ik gevraagd of mijn vriend mijn iPad wil verstoppen en heb ik een nieuw rijmpje alias mantra: Valentijn= sushi en wijn (gewoon thuis op de bank) wat ik stoïcijns herhaal als ik ‘een leuk idee’ krijg voor de veertiende. Uiteraard wens ik jullie allemaal wel een hele boeiende, gezellige en vrolijke Valentijnsdag vol veel liefde, cadeaus en romantiek.