avatar
     
Blogs

Loslaten is niet hetzelfde als opgeven

'Wat heb ik aan een diploma over vier jaar met zo'n onzekere toekomst?'

Wat heb ik er lang van gedroomd om van theater mijn werk te maken en wat was ik blij toen ik in 2014 werd aangenomen op de opleiding HBO Docent Theater in Leeuwarden. Ik verhuisde met mijn vriend naar Leeuwarden, hij vond daar een baan, we hadden een leuk huisje vlakbij het centrum, het geluk kon niet op. Toch was alles maar van korte duur toen ik in de tweede week van mijn opleiding te horen kreeg dat er iets op de controlescan was gezien in mijn lever wat ze verder moesten onderzoeken. Een aantal weken later kreeg ik te horen dat de kanker terug was… en de vooruitzichten alles behalve positief waren…

Ik besloot te stoppen met de opleiding. Eigenlijk vrij snel nadat ik het nieuws kreeg. Soms vraag ik mij af of ik niet te snel heb gehandeld, maar in die paar weken op de opleiding had ik ook al wel eens mijn twijfels of dit was wat ik echt wou of dit mij gelukkig ging maken. Daarbij voelde het na twee jaar niet in de schoolbanken, gek om weer in de schoolbanken te zitten, alsof ik niet meer in de schoolbanken ‘paste’ en gewoon lekker in de praktijk dingen moest gaan ontdekken. En het belangrijkste: wat had ik aan een diploma over vier jaar met zo’n onzekere toekomst?

Vaak heb ik ook het gevoel gehad alsof het leven mij om de één of andere reden in een andere richting wil duwen. De eerste keer dat ik auditie zou doen voor de opleiding docent theater kreeg ik voor het eerst de diagnose kanker. Toen ik redelijk hersteld en kankervrij was zou ik een theatertussenjaar gaan doen. Bij beide auditiemomenten lag ik in het ziekenhuis met nierbekken- of urinewegeninfectie. Vervolgens deed ik alsnog auditie voor de docent theater opleiding onder invloed van antibiotica, de dag voor de selectiedagen kreeg ik koorts. Ik werd aangenomen op de opleiding. De opleiding was nog maar net begonnen of ik kreeg ‘de foute boel’ diagnose. In mijn ogen geen toeval…

Het voelt alsof ik mijn droom heb opgegeven, maar ik was daar niet gelukkig geworden

Sinds de diagnose ben ik ontzettend lang niet in Leeuwarden geweest en kom ik er nog steeds niet heel graag. Één keer ben ik sinds 2014 teruggeweest in Leeuwarden voor een leuke figuratieklus. Ik ben nooit meer op de school geweest waar ik de opleiding volgde. Confronterend… Ondanks dat het mijn geheel eigen keuze was om te stoppen blijf ik het lastig vinden. Het voelt alsof ik mijn droom heb opgegeven, maar ik was daar niet gelukkig geworden, dat voel ik. Ik wil niet zolang ik hier nog op aarde mag zijn alleen maar op school zitten. Ik ben happy met het leven dat nu leid; ik doe alles wat ik ontzettend graag wil, heb het goed voor elkaar met mijn vriend en doe fantastisch vrijwilligerswerk. Ik geniet van alle dingen die ik mee mag maken en op mijn pad komen.

Door mijn liefde voor theater heb ik heel wat theaterboeken en scripts bij elkaar verzameld de afgelopen jaren. Ik had er al een aantal keer aan gedacht om ze te verkopen, omdat ze al twee en half jaar liggen te verstoffen en ik ze nooit meer open sla, eigenlijk omdat ik merk dat mijn interesses momenteel heel ergens anders liggen. Toch deed ik het steeds niet, alsof het houden van die boeken nog een stuk ‘houvast’ was. Maar houvast waaraan? Houvast dat ik ooit nog theaterdocent word? Net of ik nooit meer iets met theater zou kunnen doen als die boeken weg zijn. Het zijn maar boeken. En daarbij, ik merk aan mezelf dat mijn interesses steeds verder verschuiven naar andere dingen. En zo besloot ik deze week op een avond om al mijn theaterboeken te verzamelen en te koop te zetten. Binnen een paar minuten had ik al veel geïnteresseerden en de volgende dag had ik ze al verkocht. Aan iemand die de opleiding docent theater doet. Het voelde gek, maar aan de andere kant ook goed. Ik heb er een toekomstig theaterdocent heel blij mee gemaakt, iemand die de boeken wel open slaat. Deze week heb ik weer een stapje gezet in loslaten. 
Loslaten is niet hetzelfde als opgeven…