avatar
     
Blogs

Het leven van een stewardess

Of ik mee wilde vliegen naar het verre en zonnige Miami...

Ze praten over paardrijden in Kaapstad. Over fietsen in Buenos Aires. Over Oud en Nieuw vieren in Havana. Over een champagne-ontbijt die keer in dat ene hotel. En over die ene keer dat ze VIP kaarten kregen voor een feest.

Zomaar wat gesprekstof van twee vrolijke stewardessen. Ik zit er tussenin en luister mee, want laat een van die stewardessen mijn lieve vriendin zijn. Of ik mee wilde vliegen naar het verre en zonnige Miami. Een retorische vraag. Daar zitten we dan in januari op het terras van het News Cafe, een geliefde koffieplek voor Leonardo DiCaprio en consorten wordt gezegd. Ik hou mijn ogen op tuurstand, mijn bleke wangen ingesmeerd met factor 50. Ons uitzicht is een boulevard vol half ontblootte mensen, waarvan veel goed in hun vel zitten of waaraan hard gewerkt wordt om dat stadium te bereiken. Een enkeling niet meegerekend. Er komen auto’s voorbij die je zo in kunt ruilen voor een huis in Amsterdam.  Met Louis Vuitton-tassen worden er de dagelijkse boodschappen gedaan. Mensen wandelen, fitnessen, eten, ontspannen en lachen. En wij doen vrolijk mee. We huren een knalgele Ford Mustang cabrio, rijden (scheuren) naar Key West, zo’n 250 km verderop, en keren weer om. Fietsen langs het strand, proosten en poedelen in de zee. Life’s good.

Ik zag mezelf wel zitten, in het blauw gehesen, m’n rolkoffertje in mijn hand

Het leven van een stewardess via dit soort verhalen en Facebook status-updates doet menig man en vrouw waarschijnlijk diep zuchten, ondertussen uit het kantoorraam naar buiten kijkend. Dan duikt er weer een selfie op met flamingo’s op Curaçao, dan weer wordt er ingecheckt in een hip restaurant in New York, en de lijst is lang. Floortje Dessing zou haast jaloers worden. Ik zag mezelf wel zitten, in het blauw gehesen, m’n rolkoffertje in mijn hand.  Dat ik als ietwat onhandige druktemaker heel goed in staat ben om een vol dienblad over iemand heen te serveren, reken ik even niet mee. Maar nu, bij terugkomst uit ‘Whammy!’ Miami, ben ik toch wat van gedachten veranderd. Tijdens de terugvlucht kreeg een passagier een hartstilstand. Het is goed afgelopen, voor zover ik weet, maar ik wilde op dat moment niet in de schoenen van mijn vriendin staan. En een flinke verstoring van dag- en nachtritme is één keer prima, maar vier keer per maand lijkt mij wat ongezond. Vervelende passagiers maken er een tien uur durende tocht er trouwens ook niet leuker op.

Let wel op de kleine lettertjes. Ik ben ‘wat’ van gedachten veranderd. Het beroep stewardess is dan misschien niet alleen maar koek en ei, maar het is ook zeker met wijn en plezier. En wellicht een keer met gratis kaarten voor een leuk feestje in de zon.