avatar
     
News

Sofie van den Enk vecht tegen depressie

'Ik besluit het niet langer te verbergen'

Presentatrice en programmamaakster Sofie van den Enk heeft vanavond haar coming out op nationale televisie gedaan. In het Depressiegala, dat  wordt uitgezonden op NPO1 vertelt zij op camera een verhaal over een vrouw die bij de zelfmoord van Joost Zwagerman dacht: ‘oh ja, dat kan ook nog’. Dat het Sofie zelf is die suïcidale gedachtes had, werd de aanwezigen en kijkers pas op het einde van haar verhaal duidelijk. Als Anita Witzier Sofie vraagt hoe ze zich voelt antwoordt ze dat ze erg opgelucht voelt dat ze met de wereld heeft gedeeld dat ook zij lijdt aan deze psychische ziekte. Wat het belangrijkste is? In contact komen met je eigen gevoel. Ook medicijnen hebben Sofie ergeholpen. Toen ze die ging slikken en op een gegeven moment merkte dat ze aansloegen, voelde ze hoe het was om een ‘rotdag’ te hebben. Een gewone rotdag. Dat was een eye-opener en een heel ander gevoel dan ze voorheen meestal had. Sofie vertelt ook hoe de depressie haar eigen man tot woede dreef.

Dit is het verhaal wat Sofie vanavond vertelde tijdens het Depressiegala:

“Toen Joost Zwagerman overleed en iedereen over elkaar heen buitelde in shock en onbegrip had zij een ander gevoel. Hoe kan zo’n getalenteerde, slimme welbespraakte man uit het leven stappen was de algemene gedachte. Zij dacht: oh ja, dat kan ook nog. Hoe de zelfmoord van een publiek figuur ineens iets kon losmaken in haarzelf verwonderde haar. Objectief gezien was er geen enkele aanleiding om ongelukkig te zijn. Leuk werk, vrienden, lieve man, twee prachtige kinderen. En toch voelde ze zich al een tijdje zo leeg van binnen. Zonder woorden als iemand vroeg hoe het met haar ging. En ineens wist ze: ik ken deze onnoemelijke zwarte poel van verdoofd leeg niks. Dit is lang weg geweest. Toen het er de vorige keer was moest alles nog gebeuren; werk, die man, dat gezin, toen kon ze daar nog een excuus in vinden. Maar nu, nu was alles er. Hoe kon dit gevoel er nu weer zijn? Een zeurende paniek overvalt haar. Haar verstand vecht met de ziekte die ze langzaam de controle voelt overnemen. Zonder dat ze het merkte heeft die een donkere waas over alles heengetrokken. Haar ziel veranderd in een slapende voet die niets meer kan voelen, alleen af en toe een steek. Het mag niet winnen. Voor haar kinderen gaat ze naar de dokter. Voor haar moeder wiens wanhoop ze voelt bij de vraag: maar hoe gaat het dan nu met je? Met je depressie? Voor haar man, die woedend wordt uit onmacht. Elke dag is een gevecht om die grote duistere energiezuigende kracht terug te dringen tot een schaduw in de hoek van de kamer die naar je loert maar die niet wint. Hoe dat moest? Joost mag het weten… Maar ze heeft het gedaan. Toch. Weer. En weet je wat ze ook deed? Ze besloot het niet langer te verbergen. Ik besluit het niet langer te verbergen. Ik.” 

FOTO: STIJN GHIJSEN