Blogs

Buren

Die ene van verderop met die plofkop

Toen ik drie jaar geleden na mijn scheiding met mijn vier kinderen en nieuwe partner in het huis kwam wonen waar ik nu woon, wilde ik anoniem blijven. Dit is bijna onmogelijk in de wijk waar ik woon. Ik zat bomvol verdriet en ik wilde niet dat iemand zich met mij bemoeide, er kon nog net een ‘hallo’ vanaf, maar verder was er niets en wilde ik niks. Mijn partner daarentegen, afkomstig uit een dorp in het noorden, had daar een andere mening over. Regelmatig stond zij gezellig met de buurvrouw te kletsen. Zij stonden dan beide op het tafelblad van hun eigen picknicktafel, met de schutting ertussen om op te leunen het laatste nieuws uit de straat door te nemen.

‘Die ene van verderop met die plofkop’

Toen ik een paar jaar geleden op miraculeuze wijze ineens een grote kras over de hele lengte van mijn auto had werd dit nieuws uitgebreid onder de loep genomen. Een goede vriend van ons stond de kras van de auto driftig in te smeren en op te poetsen toen ineens de deur aan de overkant van de straat openging. De buurvrouw van de overkant stapte naar buiten en liep richting ons om haar verhaal te doen. Ze kwam binnen en in onze achtertuin ontstond een soort monoloog van de buurvrouw. Ook zij had een kras op haar auto en ze was er zeker van dat ‘die ene van verderop met die plofkop’ dat gedaan zou hebben. En die buren naast haar, ach wat miste ze die mensen toch want ze konden vroeger zo goed met elkaar overweg. Inmiddels gooiden diezelfde buren stenen over de schutting naar haar huisdieren. Toen onze goede vriend ook haar auto en de auto van haar moeder driftig stond op te wrijven en in te smeren vanwege krassen, was de monoloog voorbij en ik wilde opstaan om luid te applaudisseren. Ik kon mij bedwingen. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat mijn naaste buurvrouw haar achterdeur op een kiertje had gezet. Ook zij was geïnteresseerd in de monoloog, alleen zij had geen kaartje gekocht dus kon ze er niet in; ‘dan maar backstage!’ zal ze wel gedacht hebben.

Wij blijven neutraal

Tien minuten later kwam deze buurvrouw  ‘toevallig’ een bakje terug brengen. Ze nestelde zich direct op de picknickbank met haar beentjes over elkaar geslagen. “Zeg wat was dat eigenlijk? Waarom kwam zij nou langs? Haar kan je echt niet vertrouwen!” Mijn partner reageerde luchtig. “Niks aan de hand hoor”, zei ze. “Er zit een kras op onze auto, we weten toch niet wie het gedaan heeft.” De buurvrouw leek teleurgesteld dat we niks los lieten over het gesprek, wat ze waarschijnlijk deels allang zelf gehoord had. We rondden het gesprek af ze ging huiswaarts. “Wij blijven neutraal!” zei mijn partner resoluut toen we ons huis weer binnen stapten. “Wij zijn Zwitserland!” En zo zijn wij nog steeds Zwitserland, in een straat waar handtekeningen worden verzameld om de buren van verderop uit hun huis te laten zetten.