Blogs

De krantenverkoper

Koetjes, kalfjes en een krabbel voor een abonnement

Ik stond laatst met een paar spulletjes in mijn hand buiten bij een speelgoedwinkel te wachten op mijn partner en een goede vriend. Ik stond wat te dagdromen toen ik werd aangesproken door een jongen die mij een abonnement van een krant probeerde te verkopen. “Dag mevrouw daar met die sjaal” hoorde ik vanaf de overkant. Ik schrok op uit mijn dagdroom en keek naar mijn sjaal. Dat kon niet missen: hij bedoelde mij. En hij kwam er al aan. “Hoe gaat het met u?” vroeg hij.

“Goed” zei ik optimistisch. “Dat hoor je niet vaak in deze tijd, dat het goed gaat met iemand, u bent een van de weinigen.” Ik keek hem verbaasd aan. Daarna werd ik ietwat bezorgd. “Gaat het niet goed met jou dan?” vroeg ik. Hij begon een verhaal over dorst en kou. Hij vroeg mij hoe ik aan informatie en nieuws uit de wereld kwam en of ik wist wat er allemaal gaande is. “Ik lees geen krant en ik kijk niet naar het journaal” zei ik. Hij zag zijn kans schoon, die jongen van de krant. Hij wist natuurlijk niet dat ik een partner heb die elke dag heel trouw aan de ontbijttafel het laatste nieuws met eenieder van ons gezin doorneemt. Nieuws dat verstrekt wordt via een hele betrouwbare app- denken we.

De jongen begon mij het abonnement aan te smeren, ik trapte er bijna in. Hij werd enthousiast en begon ook mijn man erbij te betrekken. “Ik heb geen man, kan dat ook?” vroeg ik ietwat verbouwereerd omdat hij zomaar aannam dat ik wel een man had. Hij werd zowaar nog enthousiaster. Ook de stad waar ik woon kwam ter sprake in de overweging van het abonnement. “Ik kom hier niet vandaan hoor” zei ik. “Dat geeft niks hoor mevrouw, waar woont u dan?” Ik gaf antwoord en hoe toevallig was het dat hij nou net gisteren ook in die stad was om abonnementen op de krant aan te smeren. Hij eindigde zijn betoog met “zullen we het abonnement dan vanaf januari in laten gaan?”

Op dat moment kwam mijn partner uit de speelgoedwinkel. “Hebben wij een krant nodig?” vroeg ik beteuterd. “Nee!” werd er gezegd en de krant die ik inmiddels in mijn handen had werd resoluut terug gegeven aan de jongen. “u mag de krant wel houden “ zei de jongen. En dat was dat. We liepen weg met de krant. Ik vond hem best aardig, die jongen. En hij mij ook, omdat ik geen man heb.

Maar we blijven trouw aan de nieuws app. En mijn zoons en ik luisteren trouw elke ochtend naar mijn partner die al scrollend ons het wereldnieuws vertelt.