avatar
     
Food

Een vleesverlanger in tweestrijd

Vleeseter vs. Vegetariër

De superfoods hebben we gelukkig in 2016 achter ons gelaten, wat ik absoluut een positieve ontwikkeling vind. Kom op, willen we echt leven op quinoa en goijabessen op een bedje van chiazaad omdat het hip is? Wat ik wel toejuich is dat we steeds meer bewuster omgaan met wat voor voedsel we kopen, en dan doel ik vooral op vlees. Ik eet sinds ongeveer een jaar veel minder vlees, vind de vleesvervangers van de vegetarische slager heerlijk en probeer ik, als ik vlees koop, een ‘eerlijk’ stukje vlees te kopen. Maar wat is ‘eerlijk’ en ‘diervriendelijk’? Is het bakje biologisch gehakt van Albert Heijn echt beter vlees? Ik zeg altijd tegen mezelf dat het toch vast wel iets eerlijker en diervriendelijker zal zijn dan de kiloknaller. Kunnen we nog wel diervriendelijk stukje vlees kopen zolang we zelf de dieren niet hebben gehouden in onze tuin en dus niet weten wat voor leven ze hebben gehad?

Wat doet het met mijn lichaam als ik stop met vlees eten?

De afgelopen maanden neig ik er steeds meer naar om compleet vegetarisch te gaan leven. Puur vanuit het dierenwelzijn en milieuoogpunt. De documentaire Vleesverlangen van Marijn Frank die vorig jaar werd uitgezonden bij de NPO heeft mij nog meer aan het denken gezet. Ik vind het lastig. Wat doet het met mijn lichaam als ik stop met vlees eten? Krijg ik tekorten? En af een toe een stukje vlees is zo lekker. Meestal mis ik het het vlees niet, maar soms hoort het er gewoon bij; dat ene stukje vlees in een gerecht. Je leest zoveel tegenstrijdige verhalen. Ik eet nu weinig vlees en voel mij er goed bij. Ik lees en hoor de laatste tijd ook steeds meer dat een mens helemaal geen vlees nodig zou hebben. Als dat waar is zou ik prima vegetarisch kunnen gaan leven… Ik geef toe dat ik dat niet altijd even makkelijk zou gaan vinden. Ik denk even aan de Pilav van mijn schoonmoeder met rundvlees, mijn zelfgemaakte snert, een broodje kebab in de late uurtjes… Kan dat af en toe echt niet? Maar dan zou ik dus mijn eigen ‘vleesverlangen’ boven dat van een levend wezentje zetten?

Ik heb de laatste tijd steeds meer het gevoel dat als ik vlees eet, dat niet oké is. Tenzij ik zelf een kip in mijn achtertuin zou houden die ik een fantastisch leven geef, maar ik ken mezelf, die kip gaat nooit geslacht worden en wordt dan mijn eigen knuffelkip. Als er op internet een artikel wordt geplaatst over vleesconsumptie lees ik vaak reacties van die-hard vegetariërs die mensen die wel vlees eten een gevoel geeft alsof ze héél slecht bezig zijn. Hoe kunnen we nou iets eten wat heeft geleefd, een dier dat vaak een slecht leven heeft gehad? Met sommige punten van de vegetariërs ben ik het absoluut eens. We steken onze kop in het zand. Ik steek mijn kop in het zand. Ik geef toe, de documentaire ‘facing animals’ durf ik niet te kijken.

Of ik nu echt vegetariër ga worden, daar ben ik nog niet helemaal over uit. Tot die tijd blijf ik flexitariër en geniet ik nog even van de beste Pilav ooit van mijn schoonmoeder. 
En nog even tussen jou en mij: na drie dagen vegetarisch eten heb ik vandaag gezondigd: knolselderij hutspot met chorizo.