Blogs

De inenting

'Ik ging op mijn achterste benen staan om er onderuit te komen'

Bij de instelling waar ik werk is het verplicht om je te laten inenten tegen hepatitis B. Daar had ik een mening over. Toen duidelijk werd dat het een verplichting was om je te laten inenten sprak ik daar met een collega over die heel stellig zei dat ze dat echt niet ging doen. Er is een groep mensen die gelooft dat vaccinaties invloed zouden hebben op het ontstaan van autisme en zij was daar een van. Ik kon me daar in vinden, onze toenmalige manager echter niet. Toen zij mij vertelde dat het ‘einde dienstverband’ zou zijn als ik nu niet onmiddellijk die prik ging halen, ben ik schoorvoetend de eerste hepatitis B inenting gaan halen, om daarna nooit meer terug te keren voor de tweede en de derde.

Het opperhoofd claimde dat iedereen inmiddels wel een inenting zou hebben waarop mijn reactie was: “Nee hoor, ik niet!”

Totdat een nieuwe manager zijn intrede deed. Alle regels werden door de beste man flink onder de loep genomen en herhaaldelijk werden er mails gestuurd met het vriendelijke, doch dringende verzoek onmiddellijk een inenting te gaan halen aangezien dit verplicht is. Ik heb deze verzoeken heel vriendelijk genegeerd, maar  viel door de mand tijdens een vergadering. Het opperhoofd claimde namelijk dat iedereen inmiddels wel een inenting zou hebben waarop mijn reactie heel recalcitrant was: “Nee hoor, ik niet!” Er viel een stilte. Ik kreeg een preek van het opperhoofd en keek snel de andere kant op. Ik was niet eens onder de indruk eigenlijk. Hij had slechts drie keer een mail gestuurd over de inenting, daarbij ging hij er dus vanuit dat iedereen hem klakkeloos zou gehoorzamen en naar de verpleegkundige zou rennen om een naald in je arm te laten zetten. In de maanden daarna bleef ik bij mijn standpunt, de mensen die ik toentertijd verzorgde hadden naar mijn weten geen hepatitis B dus ik rende niet naar de verpleegkundige voor de beruchte naald. Het opperhoofd had nog geen plannen om zijn pijl en boog op mij af te schieten dus ik bleef muisstil.

Ik stond verbaasd van mezelf hoe ik op mijn achterste benen ging staan om er onderuit te komen

Echter, een paar maanden later, kreeg het opperhoofd er lucht van dat ik nog steeds niet beschermd was. Het werd hem nu ook wat te gortig en er gingen wat mails heen en weer in de trant van ‘jij moet’ en ‘jij bent verplicht om’. Ik stond verbaasd van mezelf hoe ik op mijn achterste benen ging staan om er maar onderuit te komen. Ik gedroeg me bijna belachelijk met mijn weigeringen en mijn “nee ik ga niet en ik wil niet en ik kies daar zelf voor!” Het kleine kind in mij kwam naar boven blijkbaar. Het opperhoofd had geen zin in ruzie en de boel werd gesust, uiteindelijk ben ik met gebogen hoofd toch maar de vervolgprikken gaan halen.

Een paar dagen geleden kreeg ik post van de verpleegkundige; het was een hepatitis B paspoort. Het bewijs was daar: ik ben beschermd voor de komende honderd jaar of zo. Ik liet mijn paspoort zien aan de baas en hij zette een vinkje achter mijn naam op zijn lijstje. “Vink ook even af dat Marjolein Wijnands loonsverhoging krijgt” zei ik. Maar die kreeg Marjolein niet.