avatar
     
Blogs

Mag ik nog even bij je zijn?

Je was zo adembenemend mooi en heerlijk rustig

Afgelopen zomer was ik in het meest idyllische huisje dat bestaat in de hele Provence. Mijn lief en ik hadden ons uiterste best gedaan om terecht te komen in een zo klein mogelijk dorp, en dat was gelukt. Voorbij het ieniemienie dorpshart van Cruis, dat bestond uit een straat met een bakker, een tabakswinkel en een bar du sport- en what else do you need? reden we een hoge berg op. Waar we terecht zouden komen bleef tot het spannend, want onze eindbestemming had namelijk geen adres. ‘Follow the wire’ had onze Franse gastvrouw Florence de avond van tevoren gemaild. En dat deden we. We volgden de telefoonlijn.

Bovenaan de berg kwamen we op een Floortje aan het einde van de wereld achtige bestemming. En daar stond een schitterend huis met een nog schitterender bloementuin. Er liepen drie katten rond die de namen Mimine, Pepito en Plume droegen en er stond een oude Range Rover op het erf. Al snel verscheen de gastheer in de tuin: Pierre. Het Airbnb project was meer iets van zijn vrouw Florence, legde hij in gebrekkig Engels uit, maar hij was degene die er meestal voor opdraaide. Toen kwam Florence erbij. Ze zag er heel Frans uit, met een korte bob, knokige schouders, een linnen jurkje en een prachtig vestje. Ze tipte ons dat we lekker konden koken met de paarse bloemetjes van de tijm en gaf toe dat ze stekken lavendel stal uit het dorp.

Op een spinnende kat en een zoemend insect na was er geen enkel geluid

Ons huisje was aan het huis van Pierre & Florence gebouwd. We hadden een slaapkamer, een schattig leefkeukentje, een klein badkamertje, twee terrassen en een privé zwembad. In het huisje hingen bossen droogbloemen aan de muur en vonden we informatie over plaatselijke markten en lazen we meer over de diverse karakters van de Franse katachtigen. De tuin stond vol met rode klaprozen. Ons uitzicht was adembenemend. We keken uit op een prachtig dal. Op een spinnende kat en een zoemend insect na was er geen enkel geluid. We maakten lekker eten en proostten met wijn. We keken naar de sterren en wapenden ons tegen de muggen. We aten Flan als dessert en dronken Pastis.

De volgende ochtend wilden we brood halen bij de boulangerie, maar dommage; deze was gesloten. Op de deur hing een briefje dat er brood kon worden besteld bij les amis van Le Tabac. Dat deden we. De ochtend daarna was het zowaar een hele gezellige bedoeling bij Le Tabac want het hele dorp was er om brood op te halen. Baby’s gingen van arm tot arm en toen het aantal croissants in onze broodzak niet bleek te kloppen werd er breeduit gelachen en kregen we er twee extra. De meeste dorpelingen verhuisden van Le Tabac direct naar Le Bar Du Sport. Omdat we ons graag wilde aanpassen aan de dorpsbewoners deden wij dit ook en bestelden we koffie. En daar deed ik wat ik vorig jaar leerde van Ilja Gort: ik at mijn noodcroissant op. Zijn gouden tip in Frankrijk: zorg dat je altijd een noodcroissant bij je hebt, mocht je ’s ochtends in een etablissement terechtkomen waar geen verse croissants worden verkocht.

Na een amusante wijnproeverij bij een serieus hele vlotte knul met krullen laadden we de auto vol met wijn

We bezochten de liefste dorpjes en een paar leuke steden. We genoten van de zon, de natuur, de rust, het zalige Franse eten en we ontdekten onze nieuwe lievelingswijn in een biologische winkel. Omdat het wijnchateau slechts op een half uur afstand lag besloten we er met gierende banden heen te rijden. Na een amusante wijnproeverij bij een serieus hele vlotte knul met krullen, een oranje polo en een zwarte bril laadden we de auto vol met wijn. En dan waren er nog de manden. Ik had er eerder dat jaar al eentje van mijn vriend gekregen; een rieten mand met een bruin lederen hengsel. Al mijn andere tassen raakten in de vergetelheid vanaf het moment dat ik dat cadeau kreeg. En toen in de Provence kocht ik er vier. Eentje met een kortpittig zwart lederen hengsel, eentje met dubbele lederen bruinen hengsels, een hele grote mand met in een marine-achtig uiterlijk en een bohemian mand; met veel knalroze, mintgroen, kralen en borduursels.

Naast de drie dozen wijn en de vier manden was er nog véél meer plek in de auto. We kochten liters Puget olijfolie, Sophie de Giraffe artikelen, Provençaalse kruiden en een enorm assortiment limonadesiropen. En hoewel mijn Franse lievelings douchegel tegenwoordig gewoon bij de Albert Heijn te koop is, ging ik helemaal los. Ik sloeg Marseille zeep in in alle verkrijgbare smaken. We hebben genoeg om de snorkels de aankomende tien jaar mee te wassen. Het was een heerlijke week. Als ik mijn ogen dichtdoe ben ik zo weer terug. Zie ik het prachtige dal voor me, zie ik de klaprozen staan en hoor ik niks… En vooral dat laatste is soms zo fijn. Lief, lief, lief huisje in Cruis, mag ik nog even bij je zijn?