avatar
     
Blogs

Een karbonkel van een moeder

Opvoeden op een pedagogische onverantwoorde manier

Het is zeker. Ik ben een pedagogisch onverantwoorde moeder. Eentje van het allerslechtste kaliber. Dagelijks ontvang ik deze bevestiging via internet, de bladen of gewoon in het echte leven. Geen trucs, stoutstoeltjes of gesprekken op ooghoogte. Wellicht behalen sommige ouders hiermee het gewenste succes, daar wil ik geen woorden aan vuil maken. Maar ik doe er niet aan mee. Met stijgende verbazing luister ik naar mijn eigen opvoedkundige kreten. Het is soms bijna geniaal. Bijna…

Dat ‘flapdrollen-gedoe’ is niks voor mij. Als remedie tegen het strontvervelende, sfeerverpestende kind dat niet wil eten, hebben wij één keer een methode toegepast. ‘Dat vrouwtje op tv zeg, dat je zo’n kind op een naughty chair moet zetten’, legde ik uit aan de heer des huizes. Zo gezegd, zo gedaan. Appeltje eitje. De onderste trede van de trap vond ik ‘naughty’ genoeg. Blijkbaar het kind ook. Niks geen tegensputterende, dolle Driesette. Ze bleef keurig zitten. Mocht na vijf minuten – want vijf jaar is vijf minuten – terugkomen. Schoof aan tafel. Nam geen hap. Keek ons aan en schoof haar bord van haar af en zei zonder met haar ogen te knipperen: ‘zal ik soms weer even op de trap gaan zitten?’

Niet luisteren staat gelijk aan een ‘kneep’ in de bovenarm

Dit is dus een pedagogisch onverantwoord kind. Daar kan ik natuurlijk niks aan doen. Er valt geen eer aan te behalen op deze manier. Die nanny van tv kan lekker mijn rug op. Overigens is het allemaal goed gekomen. Klachten over het eten zijn niet mijn probleem. Niet zeuren, eten en negeren dat kind. Gillende kinderen in de winkel? Geen ervaring mee. Niet luisteren staat gelijk aan een ‘kneep’ in de bovenarm. Ga lekker iemand anders voor lul zetten. Een bloedhekel heb ik aan loslopende kinderen in een restaurant. Blijven zitten en vervelen is prima. Niks mis mee. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Heb ik twee voorbeeldige kinderen? Gelukkig niet zeg. Iedereen maakt fouten en van fouten kun je leren. Meisje één is in de puberfase aangekomen. Opvoedkundig gezien beginnen we weer opnieuw, zo lijkt het. Brutale praatjes en vieze, rondslingerende geurende kledingstukken zijn dagelijkse kost.’Ja duh. Jezus. Doe normaal. Zeur niet zo. Weet ik niet. Huh?’ En dit is allemaal nog reuze netjes trouwens. Als het echt de spuigaten uitloopt, dan is ze haar telefoon kwijt. Graag ontvang ik daarbij de code, zodat ik alle WhatsApp berichtjes eens kan inzien. En geloof me, dit is echt geen leuke straf *grijns*. Meisje twee zit nog heerlijk op de basisschool en gelooft het allemaal wel.

Een goede nachtrust zorgt voor een moeder met een goed humeur

Opvoeden doe ik helemaal op mijn eigen manier en lap alle zogenaamde ‘regels’ aan mijn laars. We hebben hier in huis een hoop angstige nachten gehad vanwege Karbonkel; dat idiote monster met één oog en gigantische neus, die nota bene te zien was op schooltelevisie. Slecht slapende kinderen? Ik doe niet moeilijk: kom er bij! Standaard heb ik een extra matras op mijn kamer liggen. Soms verbouwen we de hele handel, want dan komen ze ‘logeren’. Twintig keer een kind terugleggen in bed zonder oogcontact te maken of een uur lang in kleermakerszit op een kamer verblijven is niet aan mij besteedt. Ook dit heb ik één keer geprobeerd. Ik was strontchagrijnig en had een onfrisse, grauwe blik in de morgen. Zelfs een halve pot La Prairie zou hierbij niet helpen. Nee hoor, ik doe er niet aan mee. Een goede nachtrust zorgt voor een moeder met een goed humeur. Een goed humeur en twee kinderen die goed in hun vel zitten, daar doen we het voor. En tot nu toe lukt dit best aardig, dan maar onverantwoord.